Marek Samarcew
Biografia
Marek Samarcew urodził się 11 kwietnia 1951 roku w Żarach i został generals dywizji Wojska Polskiego.
Po ukończeniu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu (1971-1975) oraz Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie (1979-1981) rozpoczął służbę w Sudeckim Pułku Czołgów Średnich w Opolu, gdzie dowodził plutonem, a następnie kompanią czołgów. W 1982 objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 13. Pułku Zmechanizowanego w Kożuchowie, a od 1984 do 1985 był starszym oficerem operacyjnym Oddziału Szkolenia Bojowego Sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu.
W latach 1985–1988 był dowódcą 42. Pułku Zmechanizowanego w Żarach. W 1988 objął stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 4. Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. W 1991 roku objął obowiązki dowódcy 1. Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W 1994 roku został zastępcą szefa Zarządu X Szkolenia Bojowego Sztabu Generalnego WP. W 1995 roku mianowany na stopień generała brygady i wyznaczony na stanowisko szefa Zarządu XII Sztabu Generalnego WP. W 1997 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa szkolenia Dowództwa Wojsk Lądowych. W 1995 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1999 roku objął stanowisko szefa szkolenia – zastępcy dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a od 2001 pełnił funkcję zastępcy dowódcy ŚOW. W latach 2002–2005 dowodził 12. Szczecińską Dywizją Zmechanizowaną w Szczecinie. W 2003 roku został mianowany na stopień generała dywizji. W 2006 roku odszedł do rezerwy.
W działalności społecznej pełnił funkcję wiceprezesa Stowarzyszenia Czołgistów Polskich.
Wykształcenie wojskowe: Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Pancernych w Poznaniu (1971-1975) – ukończył ją jako prymus; Akademia Sztabu Generalnego WP w Warszawie (1979-1981); Akademia Sztabu Generalnego SZ FR (1991-1994).